TROOSTMEISJES IN INDONESIE
 

Portretten van schaamte Hun lot bleef jaren onderbelicht, in de geschiedenisboekjes was geen plaats voor ze, excuses en compensatie bleven achterwege: de zogenaamde ‘troostmeisjes’. Ruim 20.000 vrouwen werden tijdens de bezetting van Nederlands-Indië gedwongen tot seksuele dienstverlening aan Japanse militairen. Na de oorlog moesten hun verhalen te lang verborgen blijven. Uit schaamte, vanwege de seksuele beladenheid. Of uit eerbied, omdat Japan het land hielp bevrijden en onafhankelijkheidsstrijders de Japanse wreedheden niet onder ogen wilden zien.

En nu begint de tijd te dringen: de jonge meisjes van toen zijn nu ver in de zeventig of ouder. De (zwarte) geschiedenis dreigt met hen te verdwijnen.

Fotograaf Jan Banning (maakte eerder ‘Sporen van oorlog: overlevenden van de Birma- en de Pakanbaroe-spoorweg’) en journaliste Hilde Janssen startten daarom in 2008 het project ‘Troostmeisjes in Indonesië’, een serie portretten, in foto’s en tekst, van de voormalige dwangprostituees. Een allerlaatste gelegenheid om inzicht te bieden in de loodzware tragiek van deze zowel Indonesische als Indo-Europese en Nederlandse vrouwen en de geestelijke verwerking in de vijftig jaren nadien. In Indonesië worden twintig vrouwen intensief geïnterviewd (oral history) en gefotografeerd.
De portretten komen samen in een boek en een reizende tentoonstelling die in 2009 onder andere in het Erasmushuis Jakarta, het Verzetsmuseum in Amsterdam en het Museon in Den Haag te zien zal zijn. Bovendien kunnen lobby- en netwerkorganisaties het materiaal gebruiken om extra, nieuwe aandacht te krijgen voor het lot van troostmeisjes en andere oorlogsslachtoffers.

Het V-Fonds ondersteunde ‘Troostmeisjes in Indonesië’ IN 2008 met een bijdrage van € 40.000.